Grafiki Jörga Schultze - powielone obrazy eksploatujące powtarzający się motyw winnej latorośli. Dzień po dniu, rytmicznie demonstrują wybrany tylko jej aspekt - nie stają się wyobrażeniem sumy przemian i wiedzy, lecz raczej - filozofią.
Użyta metonimia wykorzystuje pamięć i wiarę, by możliwie jak najprościej mówić o sprawach nienajprostszych: winorośl, a raczej wysuszone ciało rośliny, rozpostarte na paliku i przytwierdzone doń szpagatem, zwisa bezładnie, opuszczając rachityczne, rozczapierzające się nagie wąsy.
Gnące, rozwidlające się witki przyjmują formę fantastycznego owada lub egzotycznego ptaka, a w tle majaczy dyskretnie cień krzyża.
Pnącze przestylizowane jest w nieregularny ornament i oczyszczone dawno z owoców - zatrzymane w momencie, gdy czekać można już tylko na mróz. Okorowane przypomina absurdalne écorché.
Spokojna, jakby bez pasji przeprowadzona wiwisekcja, wspomagana jeszcze neutralną kolorystyką, powoduje obniżenie temperatury odbioru z tragizmu do chłodnej beznadziejności.
Paroksyzm zamienia się w
bezobjawowy stan zapaści, a krzyk przetransponowany bywa w groteskowy
szmer.
Mówienie szeptem o braku nadziei.
To chyba zbyt wiele.
dr Anna Markowska
zamknij okno