Chirurgiczne możliwości leczenia drżenia

Drżenie można zdefiniować jako rytmiczne, niekontrolowane, naprzemienne skurcze i rozluźnienia mięśni. Najczęściej występują w chorobie Parkinsona, ale także jako drżenia samoistne. Często nie są diagnozowane, gdyż uważa się je za naturalny objaw starzenia się. Farmakologiczne leczenie drżeń nie do końca jest skuteczne, a stosowane leki często wywołują uboczne objawy. Dlatego też czasami podejmuje się leczenie chirurgiczne, polegające na zniszczeniu ośrodków odpowiedzialnych za wysyłanie do mięśni nieprawidłowych pobudzeń. Może to być zabieg talamotomii (zabieg neurochirurgiczny, podczas którego chirurg uszkadza lub niszczy mały fragment wzgórza (thalamus) w celu jednostronnego zmniejszenia drżenia) lub palidotomii (neurochirurgiczna operacja stereotaktyczna, podczas której chirurg niszczy małą część gałki bladej w celu zmniejszenia lub zlikwidowania drżenia). Coraz częściej stosuje się metodę głębokiej stymulacji wzgórza, która daje ponad 80 % skuteczność w leczeniu drżenia. Metoda polega na wszczepieniu do wzgórza elektrody połączonej z generatorem impulsów, umieszczonym podskórnie w okolicy obojczyka. Poprzez przesuwanie na stymulatorem magnesu pacjent kontroluje działanie stymulatora, włączając go lub wyłączając oraz zwiększając lub zmniejszając stymulację. W kilka godzin po operacji pacjent może wykonywać nawet bardzo precyzyjne czynności, a co najważniejsze bez objawów niesprawności.

Opracowano na podstawie www.pslgroup.com