Kwas aristolochiowy
W ciągu ostatnich kilkunastu lat związek ten oraz zawierające go kokornaki stały się przedmiotem licznych badań doświadczalnych, opracowań naukowych oraz aktów prawnych ograniczających ich obrót i stosowanie w praktyce medycznej w krajach Unii Europejskiej oraz w Stanach Zjednoczonych. Wszystko za sprawą ujawnienia licznych przypadków atypowej niewydolności nerek oraz schorzeń nowotworowych u osób stosujących przewlekle preparaty Tradycyjnej Medycyny Chińskiej (TMCh), zawierające kokornaki i obecny w nich kwas aristolochiowy. Artykuły i doniesienia pochodzące z oficjalnych prac badawczych, ukazujące się głównie w internecie, stały się przyczynkiem do publikacji szeregu nieprofesjonalnych ostrzeżeń, siejących zamieszanie informacyjne oraz lęk przed specyfikami TMCh. Już pobieżna analiza opisywanej sprawy pozwala osobie posiadającej studia wyższe w zakresie TMC zorientować się, iż ujawnione patologie były efektem nadużywania i całkowicie niepoprawnego stosowania leków TMC, którego efektem u osób predysponowanych mogły być jedynie poważne skutki uboczne, nierzadko zagrażające życiu chorych. Mimo oficjalnie uznanej przez gremia naukowe, także w Chinach, nefrotoksyczności kwasu aristolochiowego i kokornaków, pozostaje wciąż kwestią dyskusyjną stosunek korzyści do ryzyka terapeutycznego w odniesieniu do tej substancji i jej surowców. Niemniej jednak należy stwierdzić, iż kokornaki stosowane poprawnie, zgodnie z kanonami sztuki ziołoleczniczej, w tym również TMCh, wywierają określone działanie lecznicze, mające swoje przełożenie praktyczne w ściśle określonych stanach chorobowych.
MIROSŁAW MAZUR, ur. 1974, absolwent Wydziału Farmacji Collegium Medicum UJ, autor
"Ziołoleczenia bólu głowy", "Ziołolecznictwa
europejskiego", "Fitoterapia a przeziębienie", monografii o
owocu głogu - "Shan Zha", monografii o liściu podbiału
"Kuan Dong Hua"; współredaguje "Zwierciadło Medycyny"; publikuje również w "Wiadomościach
Zielarskich".
zamknij okno